Henryk Jordan (1842-1907), który z wykształcenia był lekarzem i naukowcem, zapamiętany został przede wszystkim jako społecznik i propagator wychowania fizycznego w Polsce. Choć z kondycją fizyczną współczesnych uczniów nie jest być może bardzo dobrze, ale z pewnością przedstawia się ona lepiej niż ich rówieśników z II połowy XIX wieku. Przyczyniły się do tego przede wszystkim obowiązkowe lekcje wychowania fizycznego w szkołach i moda na wysportowane, sprawne ciało. A komu to zawdzięczamy? Właśnie Henrykowi Jordanowi, który swoje dorosłe życie związał z Krakowem i tu realizował swoje ambitne i rewolucyjne jak na tamten czas przedsięwzięcia.

Obok działalności społecznej (m.in. walka o budowę szpitali i powszechne świadczenia emerytalne), Jordan aktywnie wcielał w życie swoje koncepcje pedagogiczno- lekarskie. To na jego wniosek Sejm wprowadził w polskich szkołach średnich instytucje lekarza szkolnego oraz obowiązkowe lekcje gimnastyki. Prawdziwą sensacją było jednak stworzenie w 1889 roku w Krakowie parku zabaw dla dzieci i młodzieży - nie był to bowiem "zwykły" park, ale miejsce gdzie młodzi ludzie mogliby doskonalić swoją sprawność fizyczną świetnie się przy tym bawiąc. Poza tym park miał też kształcić w przystępny sposób postawę moralną młodzieży, gdyż harcom i ćwiczeniom krakowskich uczniów przyglądać się miały kamienne popiersia najwybitniejszych postaci polskiej historii i kultury. Powstały z inicjatywy Jordana park był pierwszym tego typu miejscem w Polsce i Europie. Autor pomysłu tak bardzo zaangażował się w jego urzeczywistnienie, że w dużej mierze sfinansował jego budowę oraz osobiście sprowadził ze Szwecji, Niemiec i Szwajcarii najnowocześniejsze urządzenia sportowe. Jordan opiekował się swym parkiem do końca życia wciąż go udoskonalając i wprowadzając nowe rozwiązania.

Co w koncepcjach Jordana i idei samego parku było tak innowacyjnego? Przede wszystkim przełomem było samo podniesienie rangi wychowania fizycznego i uzmysłowienie ludziom, że tak samo jak rozwój intelektualny istotny jest też rozwój fizyczny, który nie w mniejszym stopniu kształtuje osobowość. W parku prowadzona była więc działalność wychowawcza oparta o gry, zabawy i ćwiczenia gimnastyczne. Zajęcia prowadzili studenci krakowskich uczelni, których pracę nadzorował osobiście Jordan. Na początku istnienia parku znajdowało się tam 14 boisk o różnych kształtach i rozmiarach oraz mnóstwo przyrządów gimnastycznych. Zamierzeniem głównym było ćwiczenie poprzez zabawę, dzięki czemu uczestnicy gier nie odczuwali zbytniej presji, ale po prostu mile spędzali czas. Rzucano oszczepem, strzelano z łuku, organizowano pochody na szczudłach, ale ćwiczono tez poprzez uczestnictwo w grach zespołowych opartych o rywalizację między grupami. Były to zarówno gry, które dziś są dyscyplinami sportowymi (piłka nożna, krykiet, tenis), jak i typowe zabawy ruchowe ("chiński mur", "kot i mysz" i wiele innych). Co ważne wybierano takie zabawy, które dzieci mogłyby łatwo zapamiętać i powtórzyć poza parkiem, nawet jeśli w pobliżu nie byłoby żadnych przyrządów.

Trzeba przyznać, że założenia Jordana nawiązywały do utopijnych wyobrażeń zgodnego i solidarnego funkcjonowania jednostek w społeczeństwie. I tak dzieci na zajęciach w parku ubierały się w specjalne "mundurki" sportowe, które dostawały po zapisaniu do odpowiedniej grupy, gry zaczynały się i kończyły punktualnie, a czas ich trwania wyznaczany był przez sygnały dźwiękowe. Oprócz tego zawsze przed rozpoczęciem zajęć śpiewano chórem piosenki patriotyczne, a śpiew towarzyszył także młodzieży przy zakończeniu zajęć, tuż przed rozejściem się do domów. Po doświadczeniach wielkich totalitaryzmów, które miały miejsce w XX wieku wizja tak funkcjonującego parku może trochę przerażać. Pamiętajmy jednak, że pomysły Jordana miały u swych podstaw szczytne cele i nie były jeszcze naznaczone późniejszymi wydarzeniami historycznymi. Do zajęć w parku przecież nikt nikogo nie przymuszał, a udział w nich mogły brać także dzieci z rodzin niezamożnych. Wszyscy uczestnicy zabaw otrzymywali szklankę mleka i bułkę, a w miesiącach letnich mogli korzystać z kąpieli natryskowych. W ten sposób ujawniało się oblicze Jordana - patrioty i społecznika dbającego o zdrowie i higienę osobistą młodzieży.

Na tym jednak atrakcje jego parku się nie kończyły. Dla "wychowanków" zorganizowany został również doświadczalny ogródek kwiatowo- warzywny, a także pracownia stolarska i tokarska. Dzięki temu dzieci mogły nabyć praktycznych umiejętności zawodowych, zdobyć przydatną w życiu codziennym wiedzę i nauczyć się szacunku do pracy fizycznej. Dodatkowo pracownicy parku co chwilę organizowali przeróżne konkursy, zawody i wycieczki. Za życia Henryk Jordan bywał w parku niemal codziennie i osobiście angażował się we wdrażanie w czyn swych metod wychowawczych. I osiągał bardzo dobre rezultaty swej pracy, czego mogłoby mu pozazdrościć wielu dzisiejszych wychowawców i nauczycieli.